(17 október)

Afmæli Eugeniu: Enn eitt af þessum 18 ára afmælum hérna sem er svakalegt mál! Hvert einasta afmæli er eins og sweet 16 á MTV og krakkarnir eru að leigja hótel fyrir veislurnar sínar, fá bíla í afmælisgjöf & ég veit ekki hvað og hvað! Highlightið á kvöldinu var samt án efa þegar ég sat þarna í rólegheitum og allt í einu byrjaði tónlist á fullu og allir fóru í kóngalínu, ég joinaði hana þótt ég vissi ekkert hvað ég væri að gera og hún endaði útá miðju dansgólfi þar sem allir fóru á „sinn stað" og byrjuðu að dansa! & þá er ég ekki að meina svona dans eins og á Íslandi þar sem enginn veit hvað þau eru að gera... neei þetta var bara eins og í highschool musical og allir vissu hvað þeir áttu að gera og hvað kæmi næst. Mér leið eins og algjöru fífli standandi þarna útá miðju gólfi!

(19,20,21 & 22 október)

Intercultura six week camp:  Ég var vakin eeldsnemma um morgunin til að keyra til Bernalda þar sem Sofía frá Finnlandi býr. Var komin til hennar eitthvað um 8 um morgunin og var með henni allan dagin þangað til eitthver AFS kona kom & sótti okkur og skutlaði okkur  til Castellaneta, pinkulítill sumarbær eitthverstaðar lengst þar sem hálfum bænum er bara lokað á veturna því það tekur því ekki að hafa neitt opið þegar engir túristar eru!, samt allt svo ótrúlega flott, gamlar rústir og allt svona ekta ítalskt :D Vorum síðan líka á 4 eða 5 stjörnu hóteli sem mér fannst ekkert svo slæmt.. Hitti síðan Unni þar eftir 2 mánaða fjarveru og fór næstum að grenja þegar ég sá hana ég varð svo spennt! Hefði Guðrún verið líka hefði þetta ekki getað verið meira fullkomið! Gat samt varla talað íslensku fyrst og við lentum ótrúlega oft í því að tala saman í hálftíma og fatta síðan allt í einu að við værum að tala á ensku.

Annars voru allir dagarnir voðalega svipaðir; morgunmaturin var borðaður ( allir nema ég & Unnur því við sváfum undantekningarlaust yfir okkur!) svo voru fundir, viðtöl, leikir og kynningar útí eitt alla daga og á kvöldin var alltaf eitthver svo skemmtilegur að bjóða öllum inní sitt herbergi í smá „partý" við hittum aftur fullt af krökkum sem við höfðum kynnst í Rome og kynntumst nýjum frá ótrúlegustu löndum sem ég vissi ekki einu sinni að væru til! Síðan inná milli voru landakynningar & talent show og ég hefði getað svarið fyrir það að megintilgangur campsins væri að láta okkur fá heimþrá, þau hættu ekki að tala um hvað þetta væri erfitt, hvað við værum LANGT frá öllum sem við þekktum og elskuðum og blablabla svo ég var frekar sátt að fara aftur „heim" þótt það væri hundleiðinlegt að kveðja alla aftur.

 

Hópurin minn í að sýna dans á talent showinu



Sunny frá HongKong, ein yndislegasta stelpa sem til eeeer!



Random hópur af krökkunum



Krakkarnir frá Tailandi (fyrir utan þessa í miðjuni auðvitað)



Talent showið hjá HongKong & Kína



Partur af hópnum í mínu fylki <3

Jæææja, það er komið meira en einn mánuður og ég er bara búin að blogga 2x, held það sé ekki nógu gott svo ég ætla að skella einu inn.
Málið er bara það að því lengur sem líður að ég bloggi, því meira skeður og því meira fresta ég því að blogga því ég veit ekki hvar ég á að byrja.
Núna er komin mánuður síðan ég lenti í Rome og alveg fullt búið að gerast. En samt er ég ekki viss hvort mér líði eins og ég sé búin að vera hérna stutt eða lengi. Mikið búið að gerast svo ég gæti alveg eins verið búin að vera hérna í ár en samt finnst mér eins og ég sé bara búin að vera frá íslandi í svona 2 vikur max.
Undanfarnir dagar er búnir að vera endalausir að líða og ef ég vissi ekki betur þá myndi ég geta svarið það að sólahringurin hérna er að minnsta kosti 50 klukkutímar! Sama hvað ég reyni að dunda mér við mikið á einum degi, klukkan er aldrei neit búin að líða!

Ítölskutímarnir mínir eru 3x í viku (mán, mið, fös) og þótt mér sé farið að líka betur við kennaran þá er þetta mál ekkert ennþá komið í eitthvað uppáhald hjá mér, það eru engar reglur fyrir neitt, og ef það eru reglur þá er allt óreglulegt svo reglurnar gilda ekki fyrir það. Þetta á víst allt að koma smám saman en ég hef enga þolinmæði í það.

Þegar ég kom hingað var allt svo nýtt og spennandi og á hverjum degi sá ég eitthvað alveg glænýtt sem ég gat ekki hætt að hugsa um. Núna er þetta aðeins búið að breytast og lífið er orðið meira hversdagslegt = mér er farið að leiðast! Svoo ég ætla að fara að finna mér eitthvað til að dunda mér við dagsdaglega.
Ég las í blogginu hjá Guðrúni að hún hafði farið út að labba og mér fannst það svo góð hugmynd að ég ákvað að herma, er hingaðtil búin að gera það 2x og tók fullt af myndum útaf ég var að sjá nýja staði í bænum og allt eitthvað svo flott og spennandi.  
Eftir löbbin mín finnst mér þessi bær alltaf meira og meira flottur. Allt eins og í bíómyndunum þar sem húsin eru samanþjöppuð, fólk hengir þvottin sinn út fyrir gluggana, allt í bogum og göturnar minni en einstefnugöturnar heima á Íslandi.
Að fara í bíl hérna er ekki eitthvað sem þú gerir nema þú viljir eiga þá hættu að deyja. Fólkið keyrir vægast sagt eins og brjálæðingar og mig langar oft að hringja heim og segja öllum að ég elski þau því ég er svo viss um að ég sé að lifa mínar síðustu mínútur. Var í bíl um dagin þar sem hann fór uppí 160 takk fyrir, ég hef ekki og mun aldrei venjast þessum hraða takk fyrir!

ALLIR! Bæði í skólanum og bara bænum mínum yfirhöfuð vita hver ég er! Rosalega skrýtið að hvert sem ég fer horfir fólk á mig og brosir eða byrjar eitthvað að tala við mig & ég hef enga hugmynd hver þau eru. Rosalega lýsandi fyrir þetta er  þegar ég fór út að labba um dagin kom póstmaðurin uppað mér (maður sem ég vissi ekki einu sinni að væri póstmaðurin) og tilkynnti mér það að hann væri með pakka handa mér og gatan mín væri næst svo ég þyrfti að fara að drífa mig heim til að geta skrifað undir, já takk fyrir hann vissi hvar ég átti heima og hvað ég héti.

Í skólanum er ég síðan búin að velja mér fög, ég átti að velja 4 fög af þessum 12 sem þau eru í til að fylgjast með. Þar sem fögin hérna eru hundleiðinleg valdi ég þau sem voru minnst leiðinlegust af þeim og það endaði með Ensku, Art, Geograpy og Íþróttum.
Enskan var auðveld að velja því það er eina sem ég skil eitthvað í tímum, já og plús það að konan sem er nokkurskonar aðstoðarmanneskja mín fyrir afs er að kenna áfangan svo það væri frekar leiðinlegt af mér að velja það ekki. & í staðin fyrir það að vera svona kurteis og velja fagið hennar þá þarf ég að sitja núna næstu mánuðina að hlusta á ljóð eftir Blake.
Art valdi ég svo því ég gjörsamlega DÝRKA kennaran! Hann er frekar gamall, og heyrnalaus! Svo já, hann heyrir ekkert og þið getið rétt imyndað ykkur kliðrið og lætin sem eru í tímunum hjá honum. Hann les líka varir eins og konan í FB-EYE. Svo öllum tímum eyðir hann í að standa einn uppá töflu, clueless og tala við sjálfan sig.
Geography er huuundleiðinleg og kallin er að gera útaf við mig í tímum. Valdi hann af eitthverri ástæðu sem ég mun aldrei skilja.
Íþróttir leit síðan út fyrir að vera sæmilegt þar sem ég þyrfti hvort sem er að fara í það myndi ég ekki velja það. en eftir þess tíma get ég fullyrt það að ég er ekki á næstunni að stefna á að vera pro í Volleyball! Kennarin deildi með öllum bekknum um dagin að ástæðan fyrir því hversu ömurleg ég væri í þessari íþrótt væri útaf ég næði ekki að reikna út hvar boltin myndi lenda þegar hann er að koma fljúgandi til mín og þess vegna væri ég svona oft búin að klúðra köstum með því að grípa boltan með andlitinu.

Já! & afmælið mitt! það var haldið þarsíðasta sunnudag og var alveg yyyndislegt! alveg 20 og eitthvað manns sem komu og allir voðalega stilltir :) héldum það bara á neðstu hæð húsins, með köku, borðum og allt rosa kósý! set myndirnar frá því inná facebook! :)
http://www.facebook.com/profile.php?id=1229082134#/album.php?aid=153099&id=582719154



Bekkurinn! eða svona næstum eitthverjir úr hinum bekknum og eitthver sem vantar úr mínum bekk



Eitthvað sem allir hérna kunna víst...



Ég og krakkarnir frá scanzano :)



Ég & flotta afmæliskakan mín með 17 kertum á! <3